Integrale Geneeskunst

's-avonds val ik vaak in slaap, met gedachten van wat ik de dag erop zou willen doen.
En, dan, de dag erop, herinner ik me dat. Fascinerend. Het lichaam als USB-pen.

In deze serie van verkenningen komt de vraag aan bod waarom de mensen, de mensheid, niet meer (willen) zien wat zo voor de hand ligt:
De mens is géén machine, en géén wetenschappelijk object.
De mens máákt maschines, en de mens heeft de wetenschap geschapen.

Om het wat botter te formuleren: machines, en de wetenschap, zijn uitwerpselen, producties, van de mens. Daar moeten we de mens niet mee verwarren.

Dit wordt meer expliciet in het uitwerken van het thema van de titel: lichaamstaal, en andere nonverbale non-mentale processen.
Lichaamskennis, en andere biologische en (on)persoonlijke contacten.
Lichaamswijsheid en al wat dies meer zij van wat we non/niet/meer weten dat we weten.
En lichaamsbe-leving; wat veel mensen zelfs liever ont-kennen.

We leven in een vreende kul-tuur, waar de meningen van anderen en boekonwijsheid (inderdaad, dat is juist gespeld) 'ons' leven bepalen.

Dit verhaal is een uitnodiging om anders te denken, om omgekeerd te denken. Om niet langer het paard achter de wagen te spannen, en te doen alsof de mens moet voldoen aan wetenschappelijke modellen. Maar om ons te herinneren dat wij samen wetenschhap maken, en kunnen breken, als het ons niet meer kan vermaken.

We zijn nu aangekomen op het punt waar mensen ons en dat wat we kunnen als 'onwetenschappelijk' bestempelen, louter omdat die mensen niet meer beseffen dat de landkaart niet het land is; het model is niet de werkelijkheid, en als de wetenschap niet werkt voor al die zaken die we nog/niet/meer begrijpen van/aan ons lichaam, dan moeten we niet de wetenschap als norm nemen, maar ons lichaam.

Welkom in deze ver-kenning van dat wat ons het meest nabij is: ons lichaam.