Het is duidelijk dat onze kennis over gezondheid incompleet is.

Weliswaar zijn we - in onze samenleving - heel stellig en stellend over de verdiensten van de gereguleerde zorg; maar het is goed om te beseffen dat het vooral het betalingssysteem is wat gereguleerd is, en dat de verdiensten veel hebben te maken met het willen verdienen aan ziekte.

Om die reden is het nodig dieper door te denken over het onderzoek naar gezondheidszorg zoals wij dat hier nu kennen. Is het wel zo gezond, om aangewezen te zijn op bedrijfsbelangen, om nieuwe onderzoekswegen te laten bepalen? Is overheidsbelang wel voldoende vrij van, en losgekoppeld van, bedrijfsbelangen? Dient het onderzoek zoals we dat op dit moment kennen eigenlijk wel het belang van en voor een gezonde mensheid? Of is het zaak de vraag goed en helder te stellen: wat hebben we nodig om gezondheid te begrijpen, en ermee te kunnen werken?

Zolang er nog discussie is of andere geneeswijzen wel of niet (kunnen) worden begrepen, is het duidelijk dat we, vanuit onze modellen, ons lichaam onvoldoende begrijpen. Wat het is net zo duidelijk dat de andere wereldgeneeswijzen goed werken; de meesten zelfs duizenden jaren lang al.

Dat betekent dat de de grenzen en parameters van het onderzoek wat we doen, moeten onderzoeken. Het is niet voldoende om te doen alsof onze vorm van wetenschap de waarheid in pacht heeft; integendeel, er is veel wat - vanuit dat perspectief - nog steeds niet wordt begrepen. Vooral in de gezondheidszorg is dat verschil, er vaak, schrijnend...

Om een voorbeeld te geven: onvoorziene bijwerkingen zijn normale werkingen. Ze komen voor, dus treden op. We kunnen niet doen alsof ze onvoorzien zijn. We moeten ze begrijpen als tekens, signalen, symptomen dat onze onderzoeksaanpak tekort schiet. Kennelijk zijn er, nog steeds, fundamentele verschillen tussen werkingen in vitro of in vivo; en verschillen in effecten in dieren of mensen; en ook verschillen in reactie in het lichaam, of op de geest.

Juist in de andere, oudere, culturen worden die verschillen/samenhange beter begrepen. Het is zaak om van die inzichten te leren. De belangrijkste (bij)les is dat we levende wezens niet (langer/meer) vanuit het perspectief van modellen van dode materie kunnen/moeten/mogen/zullen bekijken.

Dit verhaal gaat over de noodzaak om onze maatlat voor goed onderzoek drastisch te verleggen. Niet door onze rek of toleratie wat op te rekken. Maar door de fundamenten op te graven en neer te zetten waar het wetenschappelijkee bolwerk niet langer in strijd is met de natuurwetten, en leven.

Dit verhaal is letterlijk een essay: een poging om dat wat we begrijpen, anders - meer diepgaand - te kunnen begrijpen. Om daardoor betere aansluiting te vinden met de natuur, onze natuur, en de wereldgeneeswijzen. Want zolang we die nog niet in term,en van 'onze' modellen kunnen begrijpen; schieten onze modellen tekort. En kunnen we de andere geneeswijzen niets verwijten.

1) We beginnen daarom met het begrip DiaGnostiek. Wat is dat, waar is dat voor bedoeld, hoe werkt dat; en hoe schiet dat tekort?

2) Daarna kunnen we de inzichten die we daardoor opdoen toepassen op de wetenschap; om daarme een meer gezonde basis voor de geneeskunde te scheppen.

3) Vervolgens kunnen we ook daarvan de conclusies gebruiken om te kijken op welke manier nieuwe technologie kan worden ontwikkeld, om gezondheid beter te begrijpen en preventief/vroeg-diagnostissch of diagnostiserend te gebruiken.

4) De belangrijkste vraag is echter daarna pas te stellen: hoe kan iedereen dit zelf doen? Wat is de basis van zelfdiagnostiek, zelfherstel,immunologie en het zelfgenezend vermogen in ons lichaam.

Op al deze gebieden moeten we nieuwe vragen stellen, om tot andere antwoorden te komen. Vant de kennis die we nu hebben (ongeacht hoevelen daar nu hoog over opgeven) is onvoldoende. Zolang we de werkingsprincipes van de andere geneeswijzen niet kunnen begrijpen, hebben we ons lichaam en leven onvoldoende begrepen.

Het gaat om grensverlegged onderzoek; niet door ons nog meer te richten op materie en machines; maar juist het tegendeel: wat is het wat we niet-zien in onze manier van denken, en ons lichaam. Wat kunnen we van al die andere, onbegrepen', geneeswijzen leren?

Vandaar dat we starten met het thema DiaGnostiek; want dat is de basis van de manier waarop we onderzoeken. Door eerst daat de parameters bij te stellen en onze aanpak te kalibreren, hebben we een betere basis voor de vervolgstap(pen): hoe kunnen we vanuit een andere manier van denken tot andere conclusies komen; daardoor anders werken; en .. hoe kunnen we dat elk, samen, gebruiken?